2009/Nov/12

ผมเจอเรื่องแย่

โดนการหารค่าผลประโยชน์จากการทำงาน แบบไม่ยุติธรรมที่สุด เรียกง่ายๆว่าโดน อมเงิน จากพนักงานด้วยกันเอง

โดนมาประมาณ สามสี่เดือนแล้ว

เรื่องเพิ่งจะมาแดง

แต่แล้ว

ก็ไม่ได้เงินกลับ

เงินหายไปไหนนน?? เงินหายไปพร้อมคำถามที่ผมถามตัวเองตลอดว่า

นี่หรือพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่ผมเคารพในที่ทำงาน

ไม่มีการชี้แจงว่า หายไปไหน 

ไม่มีเสียงตอบรับ

ผมกำลังรอวันกลับไปถามพวกเขาเอง เมื่อมันถึงเวลาอันสมควร

...

เหนื่อยจากยอด

เมื่อโดนอมเงินมาหมาดๆ

จะให้ผมมีแรงไปทำงานเพื่อพวกคุณอีก

มันยากนะ

ผมช่วยพวกคุณ แต่พวกคุณเอาเปรียบผม

แต่ผมก็ยังช่วยถือว่า การให้อภัยทุกคนเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดี

กดดันยอมรับตรงๆ

ไหนจะยอด

ไหนจะเรื่องบ้าบอที่ไม่ยอมเคลีย

ไหนจะเรื่องวางตัว

ตอนนี้อยากจะออกไปด่าๆๆๆว่าๆๆๆๆ ว่า"ทำไมทำแบบนี้วะ ไอพวก ...."

แต่ผมโตขึ้น ต้องอดทนไว้

อดทนไว้นานๆ กลายเป็นเก็บกด

แล้วหลังจากวันที่ 16 พวกคุณจะทำยังไงกับผมอีก

เรื่องเก่ายังไม่เคลีย

พอเรื่องใหม่ ก็ยังไม่เคลีย 

จะจัดยอดขายให้ผมยังไง

ในเมื่อผมโดนสั่งให้ไปอยู่ในที่ ที่ไม่สามารถขายได้

เพราะอยู่ในร้านเพื่อนคู่ค้า

แต่พวกคุณก็คงสั่งแต่ว่า คุณต้องทำได้

ได้สิ พวกมึงไม่ได้มาโดนเรียกให้มาอยู่ที่ร้านนี่หนิ

ความยุติธรรม อยู่ไหนวะ เหี้ยย

กูทำงานเพื่อบริษัท 

ไม่ใช่เพื่อพวกมึง..

 เบื่ออ

จนไม่อยากคุยกับใคร

เพราะรู้ไม่มีใครที่เข้าใจเราจริง

บางทีก็อยากโดนใครสักคนดูแลบ้าง

เพราะบางทีมันก็ต้องการจริงๆ

แต่เวลาที่ต้องการทุกครั้ง

เราผ่านมันมาเองโดยตลอด

เพราะมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร

ยิ่งหวังว่าใครบางคนจะช่วยเราได้

จะเป็นอะไรที่เราคิดๆหวังๆไว้ได้

ก็เจ็บเปล่าๆ

อย่าสำคัญตัวเองมากไป

บางทีไอเราเคยคิดมันอาจจะผิดทั้งหมด

 ....สิ่งที่กลัวที่สุดอีกอย่าง เพราะรู้สึกว่าตอนนี้อะไรเหี้ยๆเจอมาเรื่อยๆ คือ

อย่าให้คนที่ผมรัก

กลายเป็นแบบเก่า

อยากให้เค้าเป็นแบบตอนที่ เค้ารู้ว่าเราจะไปจากเค้าตอนนั้นมากที่สุด

เพราะตอนนั้น ผมสำคัญกับเค้ามาก

ขออย่าให้เฉยชา ไม่สนใจ ใช้อารมณ์ กันอีกเลย

เพราะบางที ผมก็ไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้ว...

กลัวตัวเอง

จะทนไม่ไหว....

อย่าให้มันเกิดขึ้นหรือเริ่มจะเกิดเลย

สาธุ

 

edit @ 12 Nov 2009 21:27:51 by ★P

2009/Sep/19

...ไม่คิดว่าตัวเองจะได้กลับมาเขียนในไดอารี่ นี้อีก

 ผมเคยคิดว่า อยากจะัทิ้งที่นี่ ให้มันเหลือแค่ความทรงจำเก่าๆ ระหว่าง ผมกับผู้หญิงคนนึง

... แต่อนาคต  อย่างที่บอกย่อมไม่มีใครรู้

 จากที่เคยรัก สุขและทุกข์ จากที่เคยช้ำ ต่างๆนาๆ มันอยู่ในนี้หมด

 จากที่เลิกกันไปเป็นเดือน

จากที่ผมเคยมองคนอื่น หัวไปคบกับคนอื่นในช่วงทีผ่านมา

อย่างที่บอกไว้หลายๆครั้งว่า

ตัวผมเองไม่เคยลืมคุณได้เลย

แล้วก็ไม่อยากจะมองกลับไป... ในพื้นที่ของเรา

เพราะมองกลับไปทุกครั้ง น้ำในตามันจะไหลมาทุกที 

แล้วความเศร้าจะเกาะกินใจผม 

มันทำให้ผมรู้สึกจะจมอยู่กับสิ่งในอดีต...

...ในช่วงเวลาที่มีคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม

ไม่ใช่ว่าคนคนนั้นไม่ดี

หรือแย่

แต่บางทีผมเองอาจจะเป็นคนที่แย่

เพราะผม"ไม่เคยลืมคุณ"

แต่ความรัก ไม่มีอะไรผิดอะไรถูก..

ความรักไม่มีอะไรที่ดีกว่า และอะไรที่แย่กว่า

ถ้าใจเราเลือกแล้ว

แต่อะไรต่างหากที่เหมาะกับเรา

อะไรที่ตัวเราต้องการ

อะไรที่ตัวเราขาดไม่ได้ .... มากกว่า...

... การที่ผมไม่อยากจะทำให้คนดีๆต้องแย่เพราะผม 

คือสิ่งเดียวที่ทำได้

คือการบอกลา

คนที่ไม่ใช่สำหรับเรา

แม้จะรู้ว่าเค้าจะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน

แต่ผมก็ต้องทำ เพราะผมรู้ว่า ผมไม่อาจจะรักใครได้มากก

เหมือนคนที่ผมเคยรัก...

...ช่วงเดือนที่เราเลิกกัน

ผมทำไม่ดีกับใครหลายๆคน ทั้งคุณ..และคนอื่น

กับคุณ...ที่ผมทำไม่ดี เพราะผมแค่อยากจะหนี ความจริง

อยากจะตัดความจริงเพื่อไม่ให้ใครต้องเจ็บ

แต่ผมเข้าใจแล้ว ว่าผมทำให้คุณเสียใจมากแค่ไหนในตอนนั้น

แต่สิ่งที่ผมทำไป มันแค่เป็นความหวาดกลัว ของหัวใจ

ของความรัก

ตอนนั้นคิดเพียงว่า "ไม่อยากจะเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว"

และผมคิดอยู่เสมอว่า "ไม่มีวันที่คุณจะยอมทำเพื่อผมอีกต่อไปแล้ว"

และ "ไม่มีวันที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"

อย่างเดียวที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมคือ ปาติหาร

... อะไรคือปาติหาร

มันคล้ายกับพรหมลิขิตรึป่าว ?

อะไรๆมันเลยเปลี่ยนไปหมด

ที่คุณเปลี่ยนแปลงได้

มันทั้งหมดคือ ความรัก ต่างหาก

ความรักผม ไม่ได้ไร้ค่า แล้ว

ความรักแม้มันจะจบลง

แต่มันยังทิ้งเรื่องราวไว้เสมอ

อย่างน้อยวันนี้ผมก็ดีใจ ที่ผมรักคุณมากๆในวันเก่าๆ 

มันอาจจะเป็นสิ่งนี้ก็ได้ ที่ผมเรียกว่าปาติหาร

 ....

ต่อไปนี้จะเป็นยังไง

ผมเชื่อว่า บางทีตอนนี้ เราพร้อมที่จะเริ่มใหม่ ทั้งคุณและผม

กลับมาดูแล กลับมาอยู่ด้วยกัน

มันอาจจะเร็ว

บางคนถามผมเสมอว่า ไม่กลัวเจ็บอีกครั้งแล้วหรอ?

หรือยังไม่เข็ดหรอ ?

ผมไม่ได้ตอบอะไรไป ผมแค่รู้สึกมั่นใจในบางอย่าง ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะนานตลอดไปมั้ย

หรือจะเป็นแค่ช่วงแรกๆ

แล้วกลับไปเป็นแบบเก่าๆ

แต่ผมก็ตัดสินใจแล้ว... ว่าจะให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง

ให้โอกาสความรักอีกสักครั้ง

เพราะอย่างน้อยผมก็ไม่ได้หลอกตัวผมเอง

เพราะ ผม ไม่ เคย ลืม เธอ ได้ เลย

...

ดีใจที่มีวันนี้ ดีใจที่มีคุณ

ความรักของผมมันเหมือนนิยาย

แต่นิยายจะสมบูรณ์ได้ ต้องมี พระเอกและนางเอก

และนิยายบางเรื่อง ผู้กำกับเรื่อง ผู้เขียนเรื่อง

ก็คือ"พระเอก"

 

 

2009/Aug/05

สิ่งของถ้าไม่ดูแลมัน ไม่นานมันก็เก่า มันก็พังใช้งานไม่ได้

มันก็เหมือนใจคนเรา

เหมือนความรัก

ถ้าไม่ดูแล ไม่คอยซ่อมแซม มัน

ก็เหมือนรอวันเวลาที่มันจะพังลงไปเรื่อยๆ

เมื่อมันพังแล้ว

ถ้ามันยังเหลือเศษ ที่สามารถต่อให้เหมือนเดิมได้

แต่เศษนั้นหายไปสักชิ้น

ต่อยังไง มันก็ไม่กลายเป็นรูปเก่า

ต่อยังไง มันก็ยังพังเหมือนเดิม

แต่เจ้าของ ก็ต้องดำเนินชีวิต ต่อไป

แต่ความทรงจำก็ยังคงอยู่ ยังคงจำได้ว่าเคยมีเป็นเจ้าของ เคยดูแล สิ่งของชิ้นนั้น

...เหมือนทีหลายๆคนบอกว่า

อย่าล้อเล่นกับความรัก

เพราะวันนึงความรักจะล้อเล่นกับคุณ

บางทีมันอาจจะจริง

เพราะใจคนเรา ยากเย็นที่จะควบคุมจริงๆ

ตอนนี้อยากจะหนีไปไกลๆ

เบื่อทุกๆอย่าง

เบื่อ เรื่องที่เกิดขึ้น เบื่อเรื่องที่เป็นอยู่

เบื่อที่คอยทำตามใจคนอื่น ทั้งเรื่องงาน และ เรื่องส่วนตัว

ถ้ามีเครื่องลบความทรงจำ

ผมจะลบความทรงจำคนที่เค้าเสียใจเพราะผมทุกคน

เค้าจะไม่ต้องเสียใจ เพราะผมอีก

เพราะผมเข้าใจดี

การเสียใจ การรอคอย การอยู่ด้วยความหวังของเราคนเดียว

มันเจ็บ มันเหงา มันอ้างว้างเพียงใด

แต่ยังไง ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

เวลาที่ควรจะสนุก ก็ควรสนุก

ไม่ควรเอาเวลาที่สนุก มาเป็นเวลาที่เสียใจ

เพราะพอเราผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว

เราจะเสียใจ เพราะความสนุก มีความสุข นานๆจะมาที

ทุกชีวิต เกิดมาชดใช้ความทุกข์เป็นพื้นฐาน

แต่อยู่ยังไง ไม่ให้ความทุกข์ทำร้ายเรา

ตัวเราเองเป็นคนเลือกคำตอบ

...ความสมหวังเป็นเพียงส่วนประกอบของชีวิต

วันนึงวันหน้า วันอนาคต

ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

อยู่เพื่อให้หวังว่า วันข้างหน้าต้องดีกว่า

มีพรุ่งนี้ ก็ต้องมีวันมะรืนนี้

มีวัน มีเดือน มีปี

ไม่วันนี้ก็วันหน้า ไม่เดือนนี้ก็เดือนหน้า ไม่ปีนี้ก็ปีหน้า

สุดท้าย ไม่ชาตินี้ก็ชาติหน้า ฮะๆ 555+ เขียนบ้าบออะไรซีเรียสไปแล้ว

เหมือนที่เค้าบอกว่าให้ซื้อหวย วันนึงต้องถูก

คนซื้อหวยคือคนมีหวัง

ทุกๆคนมีหวัง

หวังสุงสุดคือหวังเพื่อจะมีความสุข

ต้องอยู่กับความหวังที่ทำให้มีความสุข

แต่อย่าอยู่แต่กับความหวังที่ทำให้เสียใจ

หวังยังไงให้มีความสุข

นั่นแหละคือคำถาม?

ตอนนี้แค่อยากพัก...จริงๆ