2011/Apr/24

... โฮะๆ จริงๆแล้ว สิ่งที่ทำให้อยากกลับมาเขียนไดอารี่ แห่งนี้อีก มันเป็นเรื่องบังเอิญ ที่เมื่อคืน นั่งทำ Facebook page ของ Hatyai Emzee แล้วนึกเล่นๆเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาลงรายละเอียดใน facebook ก็เลยนั่งพิมหาเล่นๆใน google คำว่า Hatyai Emzee แล้วมันดันมาลิงค์มาติดที่ไดแห่งนี้  ก็เลยคิดถึงมันขึ้นมาจับใจ .. เพราะหน้าเพจ ที่มันลิงค์เข้ามา เป็นวันที่ หาดใหญ่เอ็มซีไปงานแฟตครั้งที่ 7 ซึ่งมันห้า ปีมาแล้วว....แต่ก็ยังประทับอยู่ในความทรงจำเรื่อยๆมา

... ช่วงสองวันนี้ สารภาพเลยว่าตัวเองนอน ไม่ค่อยหลับ กว่าจะหลับก็ปาไป หกโมงเช้า หรือ เร็วกว่านั้นก็ตีห้า ขนาดเมื่อวานไปวิ่งมาเพื่อทำให้ร่างกายเหนื่อย ก็ยังปาไปตีห้า ... โอยยยย ช่วงนี้อากาศที่หาดใหญ่มันจะร้อนไปไหน
แบบว่าโครตๆร้อน ออกมาทำงานสิบเอ็ดโมงนี่ เวลานรกมากๆ บางคนบอกว่า"มึงไม่เป็นไรหรอก มึงทำงานในห้าง"
แต่อยากจะบอกว่า ที่ทำงานตู แอร์ร้อนยิ่งกว่าห้องซาวหน้า จริงๆแล้วเอามาทำเป็นไดร์เป่าผมยังจะดีกว่าา  เดินออกจากที่ทำงาน ยังเย็นกว่าเลย  แล้ววันไหน คนเยอะๆนะเมิงงงง  เหม็นอับเหม็นเหงื่อ สุดตรีนนนน  มองอีกทีนึกว่านี่กูกำลังอยู่ในร้านอินเตอร์เนตเด็กม.ต้นที่เหม็นตีน มากๆใช่มั้ยย....

เอ้ออ บ่นไปก็เท่านั้น... วันเสาร์นี้เท่านั้นที่รอคอยยย จะได้ไปแอ่วเชียงใหม่ ใหม่ ใหม่ ครั้งแรกของชีวิต อยากได้ภาพสวยๆที่นั่น แล้วจะมาอัพให้ดูนะ พรุ่งนี้จะมาอัพต่อคร้าบบ สัญญา อิอิ 

2010/Sep/15

นี่มันนานแล้วนะ ที่ไม่ได้มาอัพ เลยยยย ฝุ่นรุงรังน่าดู 

จริงๆ เกือบจะลืมไปแล้ววว ว่า ผมยังมีไดอารี่ ของตัวเองอยู่

ก่อนหน้านี้ ตั้งไว้ว่า ให้เรืองในไดอารี่ มันมีแต่กลิ่นของเรื่องรักๆ ระหว่าง ผมกับแฟน

ฮ่ะๆ

เมื่อกี้มานั่งอ่านเรื่องเก่าๆ เพิ่งรู้สึกว่า "เห้ย ทำไมตัวกูเครียดได้ขนาดนี้ในช่วงเวลานั้น"

ยิ่งอ่านยิ่งหดหู่ เลยคิดว่า จะเก็บพวกไดอารี่เก่าๆ เรื่อง เครียดๆ ไว้ในโกดัง จะเผยแพร่แต่เรื่อง ไม่เน่าจนเกินไป

ดูจากวันที่อัพครั้งสุดท้ายที่นี่ โอ้วว แม่เจ้าา เดือนมกรา

ปีนี้ ผม จำอะไร ไม่ค่อยได้

แต่ผม โต ขึ้น กว่า ปีเก่าๆ ทุกๆ ปี

เข้มแข็งขึ้น รู้จักคำว่าอดทนขึ้น กับทุกๆเรื่อง

จริงๆ อยากจะอัพเรื่องที่ไปหัวหินกับเจ้าหญิงนะ ไว้จะมาอัพย้อนหลัง เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่นึกถึงทุกครั้งยัง มีความสุขมากๆอยู่เลย

เอาเรื่องวันนี้ก่อนดีกว่า

วันนี้ ตื่นเช้ามาทำงาน Shift 2 ง่วงมากๆ

ช่วงนี้อากาศบ้าบอสุดๆ เช้ามาร้อนมากๆๆๆ บ่ายๆก็ร้อนมากๆ พอเริ่มเย็นๆ ฝนตกหนักก

แต่วันนี้ฝนไม่ตก เลยทำให้ มันร้อนมากๆ

วันนี้คิดไว้ในหัวว่าจะจัดแจง เรื่องตั๋วการเดินทางไป อบรม ที่กทม.ให้เสร็จ

นั่งถามไปถามมากับน้องส้ม จริงๆแล้วคิดไว้แล้วว่า เราสองคนจะไปกลับ รถไฟ ชัวส์ๆ

ปกติแล้ว จองทางอินเตอร์เนต แต่ช่วงนี้ ระบบจองตั๋วรถไฟ มันปิดให้บริการ เลยทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะไปซื้อที่สถานี

แล้วนั่งๆอยู่ มีน้องในร้าน จะจองตั๋วเครื่องบินให้น้องชาย ก็เลยเห็นในเวป แล้วรู้ว่า "airasia ลด 20%"

ก็เลยมุ่งหน้าเข้าไปดูราคา 

มันก็ถูกจริงๆ ไปกลับรวมกันประมาณ สองพันเจ็ดร้อยกว่าบาท

เลยโทรบอกไอชุ้ง และโทรบอกไอต๊อมเรื่องที่พัก แล้วไอชุ้งถามกลับมาว่า "แล้ววันอบรมมันชัวส์แล้วหรอ"

ไอเราก็ "เออ จริงว่ะ " เพราะในเมลบอกว่า รอประกาศอีกครั้งนึง

เลยโทรถามพี่ที่่เค้าส่งเมลมาบอก ได้ความว่า "น่่าจะชัวส์แล้วนะค๊ะ เดี๋ยวยังไงพี่ติดตามเรื่องให้ค่ะ เดี๋ยวจะโทรแจ้งน้อง"

เว้นไปสัก สองชม. พี่เค้าโทรมาบอกว่า "ชัวส์แล้วค่ะ จองตั๋วได้เลย"

ไอเราก็เลยจอง แบบ เจ็บๆ เพราะ จน เหลือเกิน ช่วงนี้ ไอชุ้งก็บอกให้รูดบัตรให้มันก่อน 

ก็จองให้ไอชุ้ง แล้วก็ของเราเอง 

จองเสร็จ กดคลิ๊ก ตัดเงิน ไม่ถึง หนึ่งนาที 

พี่เค้าโทรมาหา " น้องค๊ะ จองตั๋วไปรึยัง "ตอนนั้นคิดในใจ อะไรมึงอีกเนี่ยยย

"กดจองไปเมื่อหนึ่งนาที ที่แล้วครับพี่"
"แย่แล้วว พอดี พี่ที่เค้าดูแลเรื่องนี้โทรมาค่ะ บอกว่า อาจจะเพิ่มไปอีกวัน"  คิดไว้ในใจเวรแล้วมั้ยกู
แต่ดีนะ ที่เราจองไปก่อนสองวัน เพิ่มมาวันนึงก็ยังไม่กระทบ

ช่วงนี้จน เหี้ยยยย

วันที่ 1 เดือนนี้ งานหนัก

หลายบัตร สัด

เห้อออออ ปวดหัววว

นอนดีกว่า จะพยายามาอัพให้บ่อยนะ ไดอารี่ 

 

2010/Jan/15

รู้ทั้งรู้ว่าใจต้องการอะไร

แต่บางอย่างพระเจ้าไม่ได้ ผูกคนสองคนให้ไกล้กัน

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะระยะห่างจริงๆ

กาลเวลา การดำเนินชีวิตแบบตัวคนเดียวไปวันๆ

มันทำให้เราชิน

ชินกับการอยู่คนเดียว

แต่ทำไมตอนนี้ได้อยู่คนเดียวเหมือนแต่ก่อน

แต่รู้สึกหายใจไม่ออก ไม่เต็มปอด

ฟังเพลงรักแล้ว ทำไมต้องคิดตามเพลง

เพราะ ทางตัน ครั้งนี้ มัน ทำลายยากเหลือเกิน

กำแพงที่กั้นสองเราไว้ มันก็หนา

กำแพงที่กั้นผมไว้ ให้รักแค่คุณ คนเดียว ยิ่งหนากว่า

มันไม่สนุกนักกับการต้องใช้ชีวิต แบบนี้

...ผม ไม่เช้า ใจ ตัวเอง ไม่เข้าใจ อะไรหลายๆอย่าง

การดำเนินชีวิต แบบนี้ มันไม่มีความสุขเลย

ต้องรออีกนานเท่าไหร่

ถึงนานแค่ไหน

ผมก็รู้ตัวเองว่า เมื่อวันที่ผมเห็นคุณ ผมคงอดใจไม่ไหว ที่อยากจะกอด

แค่คิดตอนนี้ว่า ถ้าเห็นหน้ากัน น้ำตามันคงไหล แบบไม่มีเหตุผล

เพราะต่างคนต่างรู้ว่าเราต้องการอะไร

...มีความรักแท้นั้นยากแล้ว การดูแลรักแท้ยากกว่าสองเท่า

ผมเลือกทางนี้ของเราเอง

เพราะทางที่เราทำกันมาตลอดที่คบกันนั้น

มันเป็นทางที่บันทอนความรักของเราสองคน

ผมยอมให้หยุดความรักของเราไว้ตรงที่ผมยังรักคุณ

ยังมองคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก

มองคุณเป็นรักแท้

ดีกว่าผมต้องเห็นตัวผมเอง กลายเป็นคนที่ทำร้ายความรักแท้ ของเราเอง

หยุดไว้ บางที ตอนนี้เรา ยังคิดถึงกันมากขึ้น

ถ้าวันนึงวันหน้ามีจริง

เราคงได้อยู่ด้วยกัน...

ผมไม่พร้อมจะมีใครจริงๆ นอกจากคุณ

เคยสัญญากับตัวเองว่า จะไม่ร้องไห้กับเรื่องแบบนี้อีก

แต่ตอนนี้ที่เขียนไดอารี่ น้ำตามันไหล เองจริงๆ

จะกี่ครั้งที่รักกัน ที่คบกัน จะกี่หน

ผมมีความสุขที่สุด ที่ได้พูดว่า "รัก" คุณ

เสียใจ ที่วันนี้ มันเป็นแบบนี้

T.T